Hoe het begon

 Hoe het begon:

Begin 2018 had ik heel veel stress en spanningen. Dit merkte ik erg aan mijn gezondheid. Mijn menstruatie was heel onregelmatig en ik zat mentaal niet lekker in mijn vel. Omdat ik mij zorgen maakte over mijn menstruatie was ik voor onderzoek naar een gynaecoloog geweest. Zij konden niks geks vinden. Alles zag er goed uit en ook het uitstrijkje was goed. Rond april werd mijn menstruatie weer een beetje stabiel en mijn zorgen hierover waren als sneeuw voor de zon verdwenen.

Maar de stress en spanningen waren op dat moment nog steeds aanwezig en mentaal voelde ik daar veel druk van. 

Eind mei kreeg ik last van beide oren, alsof ik onder water was. Weer naar de dokter, bleek ik ingeklapte trommelvliezen te hebben. Hier kreeg ik neusdruppels voor. 

Na een paar dagen met het gebruik van de neusdruppels begon de linkerkant van mijn gezicht te tintelen. Ik dacht dat ik een allergische reactie had op de druppels en belde weer naar de dokter om dit aan te geven. De assistente die ik sprak zei dat ze dat vreemd vond maar dat ik maar moest stoppen met de druppels.

Op 2 juni vierde ik de verjaardag van mijn oudste zoon. Op dat moment waren de tintelingen er nog steeds en waren uitgebreid naar mijn tong en nek. Omdat ik dacht dat dit nog steeds een reactie was op de druppels was ik eigenlijk niet zo ongerust. Maar de donderdag na de verjaardag van mijn zoon begon ik ook dubbel te zien.

In eerste instantie dacht ik dat dit kwam omdat ik geen bril droeg. En het was later die dag weer weg. Ik begon me toen wel al zorgen te maken. Ik was bang dat er iets mis was in mijn hersenen en ik was bang voor het ergste een tumor. 

De volgende dag ging ik weer werken. (Ik werkte toen nog in de huishouding bij particulieren). Ik had een nieuwe klant en daar zou ik die middag naar toe gaan. Maar bij de eerste klant die dag, begon ik weer dubbel te zien. Ik ging toen even zitten omdat dit de vorige dag het ook hielp om even rustig aan te doen. Dit hielp ook lwel. Toen ik eenmaal bij die nieuwe klant was begon het weer. Ik was gelukkig wel bijna klaar. Het was heel vreemd, ik wilde de snoer van de stofzuiger pakken alleen ik zag hem twee keer en greep mis. Daarna moest ik nog 8km naar huis fietsen en dit was heel eng. Ik zag geen diepte meer. Ik reed extra langzaam en dan vooral bij oversteekplaatsen. 

Eenmaal thuis begon ik toch maar even op Google te zoeken naar wat het zou kunnen zijn. En bij de eerste site die ik tegen kwam stond er ga onmiddellijk naar de huisarts. 

Het was al 16:00 en een vrijdag, ik belde de dokter op met de hoop dat ik nog snel even kon komen of voor advies. Ik kreeg de dokter direct aan de lijn na mijn uitleg aan de assistente en ik moest meteen langs komen. Onderweg naar de dokter liep ik alsof ik een hele fles alcohol achterover had geslagen. Mijn oren deden het ook nog steeds niet goed en het dubbelzien maakte het er niet beter op. 

Bij de dokter aangekomen kon ik vrijwel direct naar binnen. Na wat testjes zei ze, ik ga je voor spoed aanmelden bij het ziekenhuis. Ik schrok enorm. Ik dacht alleen maar aan mijn kinderen en dat wat het ook is ik niet dood wil.

Ik belde mijn vriend op om te zeggen dat ik naar het ziekenhuis moest met spoed van de dokter. 

Eenmaal in het ziekenhuis was het nog een drama ook want de dokter zou mij aanmelden maar dit is niet aangekomen. Dus ik zat in de wachtruimte te wachten en toen vroeg de balieassistente waarvoor ik kwam. Heel het verhaal weer uitgelegd, mocht ik meteen naar binnen.

Het duurde best lang voor er een dokter of een assistent kwam, ik denk dat we zo'n half uur tot 3 kwartier hebben zitten wachten in het onderzoekskamertje. De zenuwen liepen aardig op. 

De assistent kwam als eerste en die deed wat oogtestjes. Daarna kwam er een dokter en die zei het kunnen meerdere dingen zijn waaronder hij ook ms benoemde. Waarbij ik op dat moment hoopte dat als het dan al iets ernstigs is dan maar ms want daar kan je nog oud mee worden.

Hij vertelde dat ik een ct scan kreeg en een lumbaal punctie diezelfde avond nog. En de volgende ochtend een mri als er niks uit de ct scan kwam. Die lumbaal punctie was echt heel pijnlijk.

Ik moest meteen ook blijven en op de kamer waar ik werd gebracht was nog een andere patiënte die ms heeft. Zij heeft me de eerste avond er goed doorheen gesleept.

De volgende ochtend kwam de dokter en vertelde dat ze op de ct scan niks konden zien. Maar bij de punctie hadden ze wel eiwitten gevonden. Ik ging dus nog even de mri in. Ik kreeg daar ook halverwege de mri contrastvloeistof ingespoten zodat ze het beter kunnen zien.

Ik kreeg meteen een infuus erna met prednison en deze zou ik dan voor 4 dagen krijgen.

Op dinsdag kwam de dokter naar mij toe en nam mij apart. Hij vertelde dat ze voor 98% zeker waren dat het ms was. Ik zei meteen o maar dan hoeft het dus niet zo te zijn want er is 2 % kans van niet. 

Maar de dokter zei: reken daar maar niet op. 

Ondanks alles was ik enorm opgelucht. Ik ging nog niet dood!